صنعتى . ولى اگر با آميختن با چيزهاى ديگر ، قابل شرب به عنوان مسكر شود بنابر احتياط واجب اجتناب لازم است . مسئله 128 - اگر انگور و آب انگور به خودى خود ، يا بواسطه پختن جوش بيايد پاك است ولى خوردن آن حرام است ، آنگاه آنچه به آتش جوش آمده اگر به آتش هم دو ثلث آن كم شود حلال مىشود و آنچه به غير آتش جوش آمده فقط به سركه شدن حلال مىشود . و اگر در جوش آمدن دانه انگور و يا آب آن شكّ شود پاك و حلال است . مسئله 129 - خرما و مويز و كشمش و آب آنها اگر جوش بيايند پاك و خوردن آنها حلال است . اگر چه احتياط استحبابى آن است كه از آنها اجتناب كنند . و همين‌طور در انگور و آب انگور از نظر نجاست احتياط استحبابى اجتناب است . 10 - فُقّاع مسئله 130 - فُقّاع كه از جو گرفته مىشود و به آن آبجو مىگويند نجس است ، ولى ماءالشعير كه جنبه طبى دارد - و نوع تهيّه آن هم با آبجو فرق دارد - پاك مىباشد . و هر نوع آن را ندانيم به صورت آبجو ( كه تا حدودى حالت اسكار دارد ) گرفته شده يا نه پاك و حلال است . و همين‌طور مخمّر آبجو . 11 - عرق حيوان نجاستخوار مسئله 131 - عرق شتر نجاستخوار نجس است و هر حيوانى كه به خوردن نجاست انسان عادت كند بنابر احتياط واجب بايد از عرقش اجتناب كرد . مسئله 132 - عرق جنب از حرام پاك است چه در حال جماع بيرون آيد يا بعد از آن ، مرد باشد يا از زن ، از زنا باشد يا از لواط ، يا از وطى و نزديكى كردن با حيوانات يا استمناء ( استمناء آن است كه انسان با خود كارى كند كه منى از او بيرون آيد ) . لكن بنابر احتياط واجب با بدن يا لباسى كه آلوده به عرق يادشده است نمىشود نماز خواند . رطوبت آن باقى باشد يا اثر آن در لباس مانده باشد . مسئله 133 - اگر انسان در موقعى كه نزديكى با زن حرام است مثلًا در روزه ماه رمضان ، با زن خود نزديكى كند ، بنابر احتياط واجب نبايد با بدن و لباسى كه آلوده به آن عرق است نماز بخواند .